Overweging van een denkende mens

Het was weer Remembrance Week in Groot-Brittannië. Bij de Cenotaph in Londen en in andere plaatsen van het Gemenebest werden, na twee minuten stilte, kransen gelegd voor omgekomen soldaten in de oorlogen van de afgelopen 100 jaar. Vanuit de hele wereld komen hoogwaardigheidsbekleders een bijdrage leveren namens toenmalige kroonkoloniën die hun zonen stuurden om te vechten, invalide raken of sneuvelen voor ‘King and Country’, vaak duizenden kilometers van huis. Sinds een aantal jaren worden ook veteranen en omgekomen soldaten van recenter oorlogen herdacht. De muziek die wordt gespeeld raakt mij diep, vooral wanneer Nimrod van Edward Elgar wordt ingezet. Na de kranslegging volgt een defilé van veteranen, nabestaanden en andere betrokkenen. De laatste veteraan van de Eerste Wereldoorlog is in 2011 op 110-jarige leeftijd overleden. De geschiedenis van die oorlog leek eerst vergeten maar krijgt gaandeweg de tijd steeds meer aandacht. Sinds de jaren tachtig van de vorige eeuw ben ik ook bezig met The Great War, vooral met de sociale geschiedenis van deze periode. Nu maak ik mij zorgen over de huidige machthebbers in de wereld, die hun ego boven de veiligheid en het welzijn van de bevolking stellen. Die niet uit zijn op dialoog maar op geschreeuwde of getweete overmacht. De wijzen worden overstemd. Na iedere wereldoorlog wordt geroepen: ‘Nooit meer oorlog’. Ik ben ‘van na de oorlog’ maar ik ben ook een kind van de oorlog tussen Nederland en Indonesië. Ik ben geraakt door een gedicht van Rudyard Kipling, ‘IF’. Dat wil ik graag aan de schreeuwers geven en delen met de denkende en vredelievende mens.
If you can keep your head when all about you
are losing theirs and blaming it to you
If you can trust yourself when all men doubt you
but make allowance for their doubting too.
If you can wait and not be tired by waiting
or, being lied about, don’t deal in lies
Or being hated, don’t give way in hating
And yet, don’t look too good nor talk too wise
If you can dream, and not make dream your master
If you can think, and not make thoughts your aim
If you can meet with Triumph and Disaster
and treat those two impostors just the same
If you can bear the truth you’ve spoken
twisted by knaves to make a trap for fools
Or watch the things you gave your life to, broken
and stoop and build’em up with worn-out tools.
If you can make one heap of all your winnings
and risk it on one turn of pitch-and-toss
And lose, and start again at your beginnings
and never breathe a word about your loss
If you can force your heart and nerve and sinew
to serve your turn long after they are gone
And so hold on when there is nothing in you
except the will which says to them: ‘Hold on!’
If you can talk with crowds and keep your virtue
or walk with kings, nor lose the common touch
If neither foes nor loving friends can hurt you
If all men count with you, but none too much
If you can fill the unforgiving minute
with sixty seconds’ worth of distance run
Yours is the Earth and everything within it
and, which is more, you’ll be a Man, my son!

Dit is mijn geschenk aan allen die macht hebben en daarmee moeten omgaan.

Dit wil ik even kwijt.

De najaarsstormen en hoosbuien van de afgelopen week zijn niet voldoende geweest om de bomen geheel te ontbladeren. Het is wisselvallig weer, van zonnig en strakblauw naar kil, grijs en nat. Dit is niet mijn favoriete jaargetijde, ondanks de prachtige herfstkleuren en de vele paddenstoelen.
Na drie drukke dagen met alle kleinkinderen te logeren, geniet ik weer van de rust, van de opgeruimde kamers en klassieke muziek in mijn huis. De cd’s van Gerda Havertong en Joris Lutz mogen weer in de hoesjes. De kleinkinderen voelen zich thuis in mijn huis en dat vraagt om duidelijke regels. Wat zijn en waar liggen oma’s spullen waar je echt alleen maar naar mag kijken en niet pakken. Hun eigen boekenkisten, speelgoeddozen en knutselspullen weten zij te vinden.
De onderlinge dynamiek is het observeren waard. De twee oudsten, beiden zeven jaar, hebben elkaar gevonden en trekken voortdurend samen op. Geen concurrentie meer maar affectiviteit. De twee jongere, van vijf en vier jaar, vinden elkaar leuk maar spelen meestal hun eigen spel met zelfverzonnen liedjes en verhalen. En tussendoor even bij oma op schoot kruipen en laten voorlezen is een rustmoment. De oudsten lezen zelf.
Het vraagt wel weer om discipline in huis. Driemaal per dag aan tafel eten, graag normaal gedrag tijdens het eten en ondertussen hoor ik mijzelf regelmatig dingen zeggen die mijn oma vroeger, tijdens soms wekenlange logeerpartijen bij haar en opa, tegen mij zei. Of ik hoor mijn eigen opvoedingsboodschappen tegen mijn kinderen.
In het openbaar vervoer, in bossen en natuurparken is duidelijk dat schoolvakantie inhoudt dat opa’s en oma’s aan de bak moeten met opvang van, erop uitgaan met en bezighouden van hun nageslacht. Inmiddels zit de vakantie er weer op en in veel gevallen wachten er nu weer 1 à 2 oppasdagen per week tot de volgende schoolvakantie. Menig psycholoog of andere kundige maakt zich zorgen om de overbelaste grootouder. Weekendbijlagen van kranten en andere magazines plaatsen artikelen over de ‘kwetsbare’ oppasgrootouder. Wat moeten wij met deze onverwachte aandacht?
Intussen liggen de supermarkten alweer vol met sinterklaasproducten en Halloweenspul en als we nog wat geduld hebben komen de adventskalenders en kerstspullen ook weer tevoorschijn. Voor je het weet breken de ‘donkere dagen voor kerst’ weer aan. Gelukkig speelt in mijn familie niet de vraag ‘wat doen we met oma tijdens de kerst’ dus daar hoef ik mijn hoofd niet over te breken. Ik hoef alleen maar te prakkiseren of ik dit jaar een kerstboom neem, of ik voor of na de feestdagen ga afvallen en of ik weer oliebollen koop bij Richard Visser. Daarmee haal ik de kerst wel. U ook, hoop ik.

Dit wil ik even kwijt…

De bomen in mijn woonomgeving zijn nog enigszins groen, verkleurend naar geel en bruin. De herfststorm blaast door de straten waardoor de boombladeren knisperen, het geluid dat je soms hoort als je de verdrogende huid van een ouder familielid streelt.
Aan de andere kant van de oceaan worden mensen gedood, door natuurkracht of door een schutter van wie de motieven niet bekend zijn. De president laat zijn voor- of afkeur voor bepaalde delen van zijn bevolking zien. De door de natuurramp getroffen bevolking op een eiland moet twaalf dagen wachten voor hij enige uren komt, de door de schutter getroffen bevolking hoeft slechts twee dagen te wachten.
In het verre oosten gaat de andere megalomane figuur verder met oefeningen met zijn nucleair arsenaal.
In Myanmar wordt een bevolkingsgroep verjaagd, mishandeld en gedood op een wijze die overeenkomst vertoont met de Armeense genocide. De Nobelprijs aan Aung San Suu Kyi wordt, misschien, afgenomen door de commissie, omdat zij geen standpunt inneemt t.o.v. de Rohingya.
In Saoedi-Arabië mogen vrouwen eindelijk hun rijbewijs halen en auto rijden, zonder mannelijke begeleider.
Dichter bij huis hebben wij nog steeds geen kabinet maar wel een aftredende minister van defensie. Leerkrachten staken een dag voor meer geld voor kleinere klassen, voor meer onderwijsassistenten en voor meer salaris. Het journaal bericht erover maar er treedt nauwelijks een rimpeling op in de waterspiegel van de publieksreacties. Er wordt weinig aandacht besteed aan de werkende ouders die opvang moeten regelen voor hun koters. Maar hier ligt weer een schone taak voor opa’s en oma’s. Senioren, in de benen! De toekomst moet worden opgevangen.
Oktober is de Maand van de Geschiedenis en we hebben weer de Kinderboekenweek. Voor de geschiedenisliefhebber, zoals ik, is het smullen. Zowel in eigen stad als in het land. Al zijn Groningen en Friesland wel erg ver reizen. Dichterbij ga ik naar het Werelderfgoed Schokland, voor een avondwandeling onder begeleiding van verhalenvertellers. En naar Museum Rotterdam voor verhalen over Echt Rotterdams Erfgoed. Naar de mini-expo in het Belasting- en Douanemuseum. Naar het Historische Romanfestival en naar Vieze Liedjes uit de 19e eeuw in Utrecht. Naar de Week van Koloniale Geschiedenis in Museum Bronbeek. De maand oktober is voorbij voor ik het weet.
In Duitsland is Angela Merkel weer herkozen en is nu de langstzittende bondskanselier. In Groot-Brittannië staat Theresa May op wankele grond. In Spanje bemoeit de koning zich met de kwestie Catalonië. De politie mept massaal met knuppels op mensen die gebruik maken van hun democratisch recht op een referendum, steelt stembussen maar de koning roept: “Foei Catalonië, gedraag je”. De Spaanse premier heeft geen buitensporig geweld gezien van de politie. De arme schat lijdt soms aan selectieve blindheid.
In Noord-Korea gaat de persoonsverheerlijking van hun grote leider zover dat de geschiedenis van zijn geboorte is bijgesteld. Op BBC World wordt een item getoond. De grote leider is niet geboren in een huis bij paps en mams. Nee, hij is geboren in een hutje in een afgelegen gebied, ergens in Noord-Korea. Op het moment van zijn geboorte werd de hemel stralend verlicht, de bloemen, planten en bomen stonden in bloei, vogels gingen zingen. Er werd niets gezegd over schaapherders, engelen of wijzen uit het oosten maar voor de rest zou het een indrukwekkend moment zijn geweest. Waar heb ik een soortgelijk verhaal toch eerder gehoord? Ach, ieder zijn sprookje, alleen de afloop is zorgwekkend.
Ja ja, het lijkt of ik in mijn moppermodus zit. Nee hoor, dit is mijn dagelijkse ik. Voor mijn verjaardag ben ik weer verwend met mooie geschiedenisboeken over de Eerste Wereldoorlog en Nederlands-Indië en met chocolade. Wat wil de moderne, oudere vrouw nog meer?
Een beetje zon, een stuk fietsen zonder regenbui en dan weer de teken- of schrijfpen ter hand nemen of in de boeken duiken De wereld draait door maar ik niet.

Dit wil ik even kwijt…

Aan het eind van de meteorologische zomer is het al herfstachtig en volgt de ene regenbui op de andere. Mijn kritische geest vermoedt verbanden met de tornado’s en voortdurende wolkbreuken in het Caraïbisch gebied. En misschien ook nog met de totale eclips van de zon. Op een dag ga ik naar Amsterdam voor een lezing. De uitgang van het Centraal Station is versperd door reizigers die geen paraplu of andere regenbescherming bij zich hebben. Ik worstel mij, binnensmonds verwensingen uitend, naar buiten. Regen uit de lucht, windvlagen uit de tunnels die worden gevormd door straten en pleinen aan de centrumzijde van het station. En overal toeristen, met en zonder rolkoffers, die zich haasten naar infoborden of naar het Damrak en de Nieuwendijk. Ik heb nog alle tijd en ga ook richting Nieuwendijk. Een boodschap voor de dochter en vervolgens eens genieten bij Waterstones, The American Book Center en English Book Store. Daar kom ik niet zonder slag of stoot. Door de winkelstraat lopen veel toeristen, aangetrokken door souvenirwinkels en andere etalages. Ik raak gebiologeerd door een, voor mij nieuw, fenomeen. Een aantal malen kom ik bijna in botsing met een Japans meisje/vrouw die gekleed is in jongemeisjeskleding, opgemaakt als een schoolmeisje met pruillipjes, continu selfies makend onder haar paraplu. Is dit een ‘schattigheidsverschijnsel’?. De dames zijn zo druk met zichzelf en de selfies dat zij geen oog hebben voor en rekening houden met andere voetgangers. Ik loop vertwijfeld verder. Dit moet ik navragen bij dochter en schoondochter.
Weer in Rotterdam sta ik voor lastige keuzes. Naar welk festival, evenement of opening ga ik. Elk weekeinde zijn er minstens drie activiteiten. Voor Open Monumentendag heb ik al reserveringen geboekt, de opening van Marché-010 kan ik tussendoor doen, het Djema el Fnafestival en de Swan Market aan het Museumpark wil ik dit jaar ook doen. Maar ik moet ook mijn verjaardag nog organiseren. De geraniums zijn aan mij niet besteed met al deze drukte. O ja, er is ook Rotterdam Pride en een aantal Open Dagen. Ik ga er gewoon om dobbelen. Gelukkig is er volop zon en de fiets staat paraat. Met waterfles en fototoestel in de rugzak klim ik op de fiets en ga daar waar de geuren en kleuren mij brengen. Onderweg word ik in het centrum bijna onderuit gereden door een politieauto die spookrijdend op een fietspad (direct naast de rijbaan!), zonder sirene maar mèt zwaailichten, langs scheurt. Door de schrik vergeet ik op zijn Rotterdams te verwensen. Maar er is blauw op straat, al ben ik als oppassend verkeersdeelnemer niet helemaal veilig. Ik zoek maar een veilig en omheind plein en ga op in de massa.

Dit wil ik even kwijt.

De laatste week van augustus. De natuur is al aan het nazomeren. De bomen langs de singels en in de oudere buurten krijgen bruine en omkrullende bladeren. Binnen enige weken zullen weer lege bolsters en fel glimmende kastanjes de grond bedekken. Dan verschijnen weer mensen met grote kunststofzakken om walnoten, beukenoten en eikels te rapen. Vaak in gevaarlijke situaties omdat veel bomen direct langs provinciale wegen staan. Ik vind de natuur in april/mei erg mooi, zo groen wordt het de rest van het jaar niet meer. Steeds meer ga ik de herfstkleuren ook waarderen. De vele schakeringen bruin, geel en rood. Mensen die bramen plukken, noten rapen e.d. moeten wel oppassen. Volgens een meneer in bosgroene uitdossing mag er alleen geplukt en geraapt worden voor eigen gebruik. Dat wordt bepaald aan de grootte van het tasje, zakje of potje. Grotere hoeveelheden vallen onder stroperij en daar staat een boete of hechtenis op. Zo levert ieder een bijdrage aan de ordening van de samenleving.
Mensen zijn weer snel gewend aan de roosters en agenda’s van de school- en werkdagen.Ik heb daar nog last van. Ongemerkt leef ik nog vaak door tijdblokken zoals ook de roosters op school. Bijna zestig jaar zat dat in mijn systeem en nu is het de kunst om te ‘ontblokken’. En de klok als ondersteuning en niet als richtinggevend te gebruiken.
Ik ben ook bezig met de weertoestand in Texas, de tornado Harvey is bijna uitgeraasd maar de continue regenbuien maken grote gebieden slecht bereikbaar en voorlopig onbewoonbaar. De modderstromen in India en Afrika krijgen nauwelijks tijd en aandacht in de journaals en de kranten. Wonderlijk dat vergelijkbare natuurrampen worden gemeten in belangrijkheid naarmate het plaatsvindt in westers gebied of in het verre Afrika of Azië.
Ik hoopte en verwachtte dat de president van de VS zijn kans zou grijpen om te laten zien dat hij de bevolking wil helpen. Vooral ‘zijn Texas’. Maar hij ging met zijn familie, op overheidskosten, weer naar één van zijn resorts. En zijn tweets gingen over een boek dat hij had gelezen (jawel!) en dat hij in Missouri had gewonnen bij de verkiezingen (bijna een jaar geleden). Ik hoopte dat hij direct geld zou laten vrijmaken om de mensen in Texas te helpen. Maar ja, ik vraag teveel. De hele Trumpfamilie moet beveiligd worden en krijgt reisvergoeding uit de staatskas. Dan moet ik niet verwachten dat “America First” ook en vooral zou gelden voor de bevolking. Gelukkig woon ik niet in de VS en heb ik geen plannen om daarheen te gaan. Maar mijn hart gaat wel uit naar de bevolking die haard en huis kwijt is. Naar de bewoners van getroffen gebieden in Afrika, Azië en Texas.
De week is weer begonnen en ik ben het even kwijt.

Dit wil ik even kwijt.

Voor Rotterdam is de vakantie voorbij. Sinds gisteren rijden lijn 4 en 8 weer langs mijn huis, mooi op tijd voor de werkende en schoolgaande medemens.
De dag wordt begeleid door werkgeluiden, een muur die wordt gezandstraald, een elektrische zeis waarmee het veldje aan de overkant wordt ontdaan van wildgroei, piepende remmen van auto’s die onverwacht moeten stoppen voor overstekende kinderen. Brugklassers op de fiets, dicht bij elkaar rijdend, op weg naar die nog onbekende middelbare school. Het voordeel van gepensioneerd zijn is o.a. dat ik niet volgens mijn agenda moet leven al heb ik die nog wel steeds bij de hand.
Gisteren is het jongste kleinkind naar de basisschool gegaan, nu zitten alle vier op school. Weer een nieuwe fase. Ik denk terug aan de laatste jaren van
mijn docentenleven. Bij elke nieuwe lichting studenten die begon aan de studie,kwam bij mij het besef dat ik hun afstuderen niet meer zou meemaken. Zij beginnen een studie-/werkleven, ik rond het af. Bij de weemoed, opgeroepen door dat besef, komt ook het gevoel van vrijheid. Nu kan ik doordeweeks naar musea, naar plaatsen gaan die ik al langere tijd op mijn wensenlijst heb staan. Weer talen gaan leren, historisch onderzoek doen. ’s Avonds naar het theater gaan of vrienden bezoeken die ik al te lang heb verwaarloosd door altijd aan het werk te zijn. Eindelijk verder gaan met mijn eerste boek en dat afronden. Maar ook kunnen toegeven aan de indolente kant van mijn aard. Zomaar op mijn zonnige balkon, op een bank in het park, op de stenen rand langs de Maasboulevard zitten en observeren wat langs komt. Het klinkt heel deftig, ‘indolent zijn’ terwijl het gewoon lekker luieren is. Als afkickende workaholic zoek ik nog vaak naar redenen voor niet-productief zijn. Luieren heeft nog een negatieve connotatie.
Ik ga er een positieve draai aangeven. Eindelijk een dag naar Arnhem gaan om Bronbeek te bezoeken. Naar de Waddeneilanden gaan. Na al de regen die is gevallen, zijn er nu volop paddenstoelen, dus gewapend met de paddenstoelengids, spiegeltje en fototoestel op zoek naar bijzondere exemplaren.
Ik realiseer mij dat ik gezond ben en vrij kan gaan en staan waar ik wil. Dat is veel leeftijdgenoten niet gegeven. Dus tel ik mijn zegeningen, pak mijn boeltje en ga op pad. Waarheen, dat zie ik nog wel.

Dit wil ik even kwijt

Een overweging op 13 augustus 2017

Op deze lichtbewolkte zondagmorgen in Rotterdam, zit ik op mijn balkon en geniet van mijn koffie. En van de geluiden van de ontwakende stad.
Zo nu en dan passeert een auto. De bevoorradingsvrachtauto van de grootgrutter met de rode kleur en de witte letter D wordt uitgeladen door jongens die hiermee hun geld verdienen. Zodat de klant, ook op zondag, weer met volle boodschappentassen naar huis kan gaan. De Hildegardiskerk in het Oude Noorden roept met klokkenluiden haar kerkgangers op voor de dienst van tien uur. Langzaam wordt de lucht steeds grijzer met nog maar een enkel blauw plekje. Ik ben in een contemplatieve stemming, nog nadenkend over de oorlogstaal van twee kleuters in een volwassen lichaam en met de macht over massavernietigingswapens. Over de strijd gisteren in Charlottesville tussen ‘White Supramicy’-aanhangers en hun tegenstanders waarbij grof geweld wordt ingezet.
Dichter bij huis hebben we nog steeds geen regering. Nu wel twee breedlachende heren die hun lege boodschappen aan de verzamelde pers slijten.
De taxi’s voor de mindervalide bewoners van Humanitas rijden af en aan om hun klanten naar diverse bestemmingen te brengen.
De Vlaamse gaai die sinds een paar weken ook in Rotterdam-Noord verblijft, vliegt langs en zijn mooie verentooi licht op in de grijze lucht. Dit
kleine cadeau geeft weer kleur aan deze zondagmorgen in Rotterdam.
De weekendkranten liggen klaar. Nog even genieten van de rust op mijn balkon en van de, nu nog, schone straten.

Dit wil ik even kwijt

Mijn observatie van 30 juli 2017
Terwijl Rotterdam opdroogt van al de regen die afgelopen dagen is gevallen, in Deventer en Rotterdam vrouwen voetballen voor
een plaats in de halve finale EK 2017, kijk ik naar BBC2, waar World War One Remembered: Passchendaele, wordt uitgezonden. 100 jaar geleden
vond daar één van de vele, maanden durende gevechten plaats die honderdduizenden mannen- en jongenslevens kostte.De Menenpoort in Ieper
waar ik vaak was, ’s avonds om acht uur, voor de Last Post die sinds 1929 elke avond plaatsvindt. Tyne Cot, de grootste begraafplaats van het Gemenebest waar veel soldaten van verschillende nationaliteiten begraven liggen. Veel zonder naam, met de vermelding Unknown Soldier, Known unto God.
De gedenkmuren van Tyne Cot, de Menenpoort en de andere plekken in West-Vlaanderen en Noord-Frankrijk met al de namen van soldaten die hebben
gevochten voor ‘King and Country’, zijn gesneuveld en nooit meer gevonden. Indrukwekkende herinneringen, tragisch voor alle betrokkenen. Families die hun vader, zoon, broer, man, nooit meer hebben teruggezien.
Waarom de geschiedenis van ‘De Groote Oorlog’ één van mijn passies is? Ik weet het niet, kan er geen directe aanleiding voor noemen. Of het moet mijn belangstelling voor Sociale Geschiedenis zijn.
Zoals mijn toenemende belangstelling voor de ‘politionele acties in Nederlands-Indië wel te verklaren is. Omdat daar mijn oorsprong ligt hoewel ik daar nog nooit ben geweest. Mijn vader die als dienstplichtig soldaat in 1946 naar Indië ging, zich opgaf voor het KNIL ,op Java mijn moeder ontmoette en met haar trouwde.
De Groote Oorlog waardoor koninkrijken en keizerrijken tenonder gingen. Revoluties plaatsvonden in o.a. Rusland en Duitsland.
Maar door de oorlog vond ook de emancipatie van vrouwen en arbeiders plaats. Veel ontwikkelingen in de medische wetenschap zoals wondverzorging, operatiehygiëne, transplantatietechnieken en vervanging van ledematen vonden plaats tijdens en na de oorlog 1914-1918.
De politionele acties in Indonesië om te voorkomen dat ‘Ons Indië‘verloren zou gaan als kolonie van Nederland maar een emancipatie inhield voor de bevolking die eeuwenlang ten dienste moest staan voor de kolonisator.
Elke oorlog heeft haar eigen drama’s en slachtoffers. Maar kunnen we niet zonder oorlog?
Ooit wel, hoop ik. En tot die tijd blijven we gedenken.

Smartlappen schrijven stap 4

Er zijn enige weken voorbij gegaan maar er staan nog zeven stappen te doen. Hiervoor nodig ik je uit mij een email te sturen naar
info@susanvanderschoor.nl
Of je kunt gebruik maken van mijn workshop voor 4-12 personen om gedurende een dagdeel te werken met mijn Tien stappen om een smartlap te schrijven.
Ook hiervoor kun je contact met mij opnemen via bovengenoemd email-adres. Dan kunnen wij concreet jouw vraag en mijn aanbod bespreken.

Smartlappen schrijven deel 3

In deel 1 hebben wij een thema gekozen. Dat thema hebben wij nodig om het lied op te bouwen.
De kracht van de boodschap van jouw smartlap ligt in de woorden. Gebruik geen boeken- of ambtenarentaal.
We denken groots en dramatisch en hebben een boodschap voor het hele volk. Dus begrijpelijke taal. Denk maar aan de teksten van Annie M.G. Schmidt. Generaties zijn opgegroeid met haar boeken en liedteksten. Haar kracht zat, naast de plot, ook in de eenvoud.
Haar teksten hebben een ritme, een cadans. Lees voor jezelf maar eens hardop een liedtekst of gedicht van Annie. Dan herken je dat.
We gaan associëren met het thema. Gebruik hiervoor hulpmiddelen, zoals een woordenboek, synoniemenboek of andere bronnen. Meestal weet je meer dan je denkt maar twijfel je hieraan. Op internet vind je het gratis synoniemenboek: Synoniemen.net
We gaan nu met voorbeelden werken.
Bij het thema onbeantwoorde liefde komen zinnen in je op: ‘Hij/zij ziet mij niet staan’, ‘Waarom ik niet?’, ‘Ik ben toch ook leuk?’, ‘Ik slaap nog steeds alleen’, enz., enz.
Bij het thema jaloezie: ‘kijk haar nou’, ‘zij/hij wel, ik niet’,.
Nu gaan we bij onbeantwoorde liefde een aantal woorden bedenken met dezelfde betekenis.
Ik geef er een paar: smachten, hunkeren, verlangen, begeren, snakken en, nou vooruit, nog één: hongeren.
Deze zes woorden zijn niet willekeurig gekozen door mij. Liefde = twee lettergrepen dus het synoniem moet dat ook hebben.
Dat wordt dan: ik hunker, ik verlang, ik begeer, ik honger. Dan zie je dat smachten en snakken problemen kunnen geven. Ik smacht en ik snak. En dan zien wij gelijk een probleem dat in deel 7 verder wordt uitgewerkt. Er zijn tekstschrijvers en zangers die het geen probleem vinden om een woord van twee lettergrepen op drie noten te zetten maar dat doen wij niet.
Voor het gemak geef ik hiervan een voorbeeld:’ Een beetje verliefd’ (Hazes) staat op vijf noten. Dat is juist.
‘Mexico'(Zangeres zonder naam) staat op vier noten waardoor het ‘Me-he-xi-co’ wordt. Zonde.

Bij dit deel geef ik twee voorbeelden van een oorspronkelijk lied en mijn gebruik van de melodie voor een eigen tekst.

Voorbeeld 1. Paradiso
Paradiso, met je palmenstrand
ach, die tijd vergeet ik niet
Paradiso, met je palmenstrand
wat geluk was werd verdriet

en dat werd een onbeantwoorde liefde en overspel in een lesbische relatie:
Kleine lesbo, met je rooie haar
ach, jouw lijf vergeet ik niet
kleine lesbo, want je ging naar haar
jouw geluk werd mijn verdriet

Kortom, veel smart en drama in vier regels.
Voorbeeld 2: Op de grote, stille heide
Op de grote, stille heide
dwaalt de herder eenzaam rond
Wijl de witgewolde kudde
trouw bewaakt wordt door de hond
En al dwalend ginds en her
denkt de herder :Och hoe ver
hoe ver is mijn heide,
hoe ver is mijn heide, mijn heide!

wordt het drama van een transseksueel,
Op een kamer, driehoog achter
woont Pauline van der Plas
heeft geen vrienden, man of vrijer
zoekt gezelschap in haar glas
en zij droomt van die goeie ouwe tijd
toen een man, nu een omgebouwde meid
van Paul naar Pauline
zij kan er zo om grienen.
maar ’t is gebeurd
.

Dat is deel drie van de workshop. Als bonus een klein grapje, ter bemoediging voor jouw inspiratie en voor het weekeinde.

Over een relatie met een moederskindje:
Waarom liet je mij alleen?
Ik deed toch zo mijn best
Ik mocht betalen voor jouw steen
Je moeder kreeg de rest

Ik hoop dat je veel plezier hebt met bedenken, schrijven en zingen,

Tot deel 4.