Dit wil ik even kwijt.

De najaarsstormen en hoosbuien van de afgelopen week zijn niet voldoende geweest om de bomen geheel te ontbladeren. Het is wisselvallig weer, van zonnig en strakblauw naar kil, grijs en nat. Dit is niet mijn favoriete jaargetijde, ondanks de prachtige herfstkleuren en de vele paddenstoelen.
Na drie drukke dagen met alle kleinkinderen te logeren, geniet ik weer van de rust, van de opgeruimde kamers en klassieke muziek in mijn huis. De cd’s van Gerda Havertong en Joris Lutz mogen weer in de hoesjes. De kleinkinderen voelen zich thuis in mijn huis en dat vraagt om duidelijke regels. Wat zijn en waar liggen oma’s spullen waar je echt alleen maar naar mag kijken en niet pakken. Hun eigen boekenkisten, speelgoeddozen en knutselspullen weten zij te vinden.
De onderlinge dynamiek is het observeren waard. De twee oudsten, beiden zeven jaar, hebben elkaar gevonden en trekken voortdurend samen op. Geen concurrentie meer maar affectiviteit. De twee jongere, van vijf en vier jaar, vinden elkaar leuk maar spelen meestal hun eigen spel met zelfverzonnen liedjes en verhalen. En tussendoor even bij oma op schoot kruipen en laten voorlezen is een rustmoment. De oudsten lezen zelf.
Het vraagt wel weer om discipline in huis. Driemaal per dag aan tafel eten, graag normaal gedrag tijdens het eten en ondertussen hoor ik mijzelf regelmatig dingen zeggen die mijn oma vroeger, tijdens soms wekenlange logeerpartijen bij haar en opa, tegen mij zei. Of ik hoor mijn eigen opvoedingsboodschappen tegen mijn kinderen.
In het openbaar vervoer, in bossen en natuurparken is duidelijk dat schoolvakantie inhoudt dat opa’s en oma’s aan de bak moeten met opvang van, erop uitgaan met en bezighouden van hun nageslacht. Inmiddels zit de vakantie er weer op en in veel gevallen wachten er nu weer 1 à 2 oppasdagen per week tot de volgende schoolvakantie. Menig psycholoog of andere kundige maakt zich zorgen om de overbelaste grootouder. Weekendbijlagen van kranten en andere magazines plaatsen artikelen over de ‘kwetsbare’ oppasgrootouder. Wat moeten wij met deze onverwachte aandacht?
Intussen liggen de supermarkten alweer vol met sinterklaasproducten en Halloweenspul en als we nog wat geduld hebben komen de adventskalenders en kerstspullen ook weer tevoorschijn. Voor je het weet breken de ‘donkere dagen voor kerst’ weer aan. Gelukkig speelt in mijn familie niet de vraag ‘wat doen we met oma tijdens de kerst’ dus daar hoef ik mijn hoofd niet over te breken. Ik hoef alleen maar te prakkiseren of ik dit jaar een kerstboom neem, of ik voor of na de feestdagen ga afvallen en of ik weer oliebollen koop bij Richard Visser. Daarmee haal ik de kerst wel. U ook, hoop ik.