Dit wil ik even kwijt…

De bomen in mijn woonomgeving zijn nog enigszins groen, verkleurend naar geel en bruin. De herfststorm blaast door de straten waardoor de boombladeren knisperen, het geluid dat je soms hoort als je de verdrogende huid van een ouder familielid streelt.
Aan de andere kant van de oceaan worden mensen gedood, door natuurkracht of door een schutter van wie de motieven niet bekend zijn. De president laat zijn voor- of afkeur voor bepaalde delen van zijn bevolking zien. De door de natuurramp getroffen bevolking op een eiland moet twaalf dagen wachten voor hij enige uren komt, de door de schutter getroffen bevolking hoeft slechts twee dagen te wachten.
In het verre oosten gaat de andere megalomane figuur verder met oefeningen met zijn nucleair arsenaal.
In Myanmar wordt een bevolkingsgroep verjaagd, mishandeld en gedood op een wijze die overeenkomst vertoont met de Armeense genocide. De Nobelprijs aan Aung San Suu Kyi wordt, misschien, afgenomen door de commissie, omdat zij geen standpunt inneemt t.o.v. de Rohingya.
In Saoedi-Arabië mogen vrouwen eindelijk hun rijbewijs halen en auto rijden, zonder mannelijke begeleider.
Dichter bij huis hebben wij nog steeds geen kabinet maar wel een aftredende minister van defensie. Leerkrachten staken een dag voor meer geld voor kleinere klassen, voor meer onderwijsassistenten en voor meer salaris. Het journaal bericht erover maar er treedt nauwelijks een rimpeling op in de waterspiegel van de publieksreacties. Er wordt weinig aandacht besteed aan de werkende ouders die opvang moeten regelen voor hun koters. Maar hier ligt weer een schone taak voor opa’s en oma’s. Senioren, in de benen! De toekomst moet worden opgevangen.
Oktober is de Maand van de Geschiedenis en we hebben weer de Kinderboekenweek. Voor de geschiedenisliefhebber, zoals ik, is het smullen. Zowel in eigen stad als in het land. Al zijn Groningen en Friesland wel erg ver reizen. Dichterbij ga ik naar het Werelderfgoed Schokland, voor een avondwandeling onder begeleiding van verhalenvertellers. En naar Museum Rotterdam voor verhalen over Echt Rotterdams Erfgoed. Naar de mini-expo in het Belasting- en Douanemuseum. Naar het Historische Romanfestival en naar Vieze Liedjes uit de 19e eeuw in Utrecht. Naar de Week van Koloniale Geschiedenis in Museum Bronbeek. De maand oktober is voorbij voor ik het weet.
In Duitsland is Angela Merkel weer herkozen en is nu de langstzittende bondskanselier. In Groot-Brittannië staat Theresa May op wankele grond. In Spanje bemoeit de koning zich met de kwestie Catalonië. De politie mept massaal met knuppels op mensen die gebruik maken van hun democratisch recht op een referendum, steelt stembussen maar de koning roept: “Foei Catalonië, gedraag je”. De Spaanse premier heeft geen buitensporig geweld gezien van de politie. De arme schat lijdt soms aan selectieve blindheid.
In Noord-Korea gaat de persoonsverheerlijking van hun grote leider zover dat de geschiedenis van zijn geboorte is bijgesteld. Op BBC World wordt een item getoond. De grote leider is niet geboren in een huis bij paps en mams. Nee, hij is geboren in een hutje in een afgelegen gebied, ergens in Noord-Korea. Op het moment van zijn geboorte werd de hemel stralend verlicht, de bloemen, planten en bomen stonden in bloei, vogels gingen zingen. Er werd niets gezegd over schaapherders, engelen of wijzen uit het oosten maar voor de rest zou het een indrukwekkend moment zijn geweest. Waar heb ik een soortgelijk verhaal toch eerder gehoord? Ach, ieder zijn sprookje, alleen de afloop is zorgwekkend.
Ja ja, het lijkt of ik in mijn moppermodus zit. Nee hoor, dit is mijn dagelijkse ik. Voor mijn verjaardag ben ik weer verwend met mooie geschiedenisboeken over de Eerste Wereldoorlog en Nederlands-Indië en met chocolade. Wat wil de moderne, oudere vrouw nog meer?
Een beetje zon, een stuk fietsen zonder regenbui en dan weer de teken- of schrijfpen ter hand nemen of in de boeken duiken De wereld draait door maar ik niet.