Dit wil ik even kwijt…

Aan het eind van de meteorologische zomer is het al herfstachtig en volgt de ene regenbui op de andere. Mijn kritische geest vermoedt verbanden met de tornado’s en voortdurende wolkbreuken in het Caraïbisch gebied. En misschien ook nog met de totale eclips van de zon. Op een dag ga ik naar Amsterdam voor een lezing. De uitgang van het Centraal Station is versperd door reizigers die geen paraplu of andere regenbescherming bij zich hebben. Ik worstel mij, binnensmonds verwensingen uitend, naar buiten. Regen uit de lucht, windvlagen uit de tunnels die worden gevormd door straten en pleinen aan de centrumzijde van het station. En overal toeristen, met en zonder rolkoffers, die zich haasten naar infoborden of naar het Damrak en de Nieuwendijk. Ik heb nog alle tijd en ga ook richting Nieuwendijk. Een boodschap voor de dochter en vervolgens eens genieten bij Waterstones, The American Book Center en English Book Store. Daar kom ik niet zonder slag of stoot. Door de winkelstraat lopen veel toeristen, aangetrokken door souvenirwinkels en andere etalages. Ik raak gebiologeerd door een, voor mij nieuw, fenomeen. Een aantal malen kom ik bijna in botsing met een Japans meisje/vrouw die gekleed is in jongemeisjeskleding, opgemaakt als een schoolmeisje met pruillipjes, continu selfies makend onder haar paraplu. Is dit een ‘schattigheidsverschijnsel’?. De dames zijn zo druk met zichzelf en de selfies dat zij geen oog hebben voor en rekening houden met andere voetgangers. Ik loop vertwijfeld verder. Dit moet ik navragen bij dochter en schoondochter.
Weer in Rotterdam sta ik voor lastige keuzes. Naar welk festival, evenement of opening ga ik. Elk weekeinde zijn er minstens drie activiteiten. Voor Open Monumentendag heb ik al reserveringen geboekt, de opening van Marché-010 kan ik tussendoor doen, het Djema el Fnafestival en de Swan Market aan het Museumpark wil ik dit jaar ook doen. Maar ik moet ook mijn verjaardag nog organiseren. De geraniums zijn aan mij niet besteed met al deze drukte. O ja, er is ook Rotterdam Pride en een aantal Open Dagen. Ik ga er gewoon om dobbelen. Gelukkig is er volop zon en de fiets staat paraat. Met waterfles en fototoestel in de rugzak klim ik op de fiets en ga daar waar de geuren en kleuren mij brengen. Onderweg word ik in het centrum bijna onderuit gereden door een politieauto die spookrijdend op een fietspad (direct naast de rijbaan!), zonder sirene maar mèt zwaailichten, langs scheurt. Door de schrik vergeet ik op zijn Rotterdams te verwensen. Maar er is blauw op straat, al ben ik als oppassend verkeersdeelnemer niet helemaal veilig. Ik zoek maar een veilig en omheind plein en ga op in de massa.