Dit wil ik even kwijt.

Voor Rotterdam is de vakantie voorbij. Sinds gisteren rijden lijn 4 en 8 weer langs mijn huis, mooi op tijd voor de werkende en schoolgaande medemens.
De dag wordt begeleid door werkgeluiden, een muur die wordt gezandstraald, een elektrische zeis waarmee het veldje aan de overkant wordt ontdaan van wildgroei, piepende remmen van auto’s die onverwacht moeten stoppen voor overstekende kinderen. Brugklassers op de fiets, dicht bij elkaar rijdend, op weg naar die nog onbekende middelbare school. Het voordeel van gepensioneerd zijn is o.a. dat ik niet volgens mijn agenda moet leven al heb ik die nog wel steeds bij de hand.
Gisteren is het jongste kleinkind naar de basisschool gegaan, nu zitten alle vier op school. Weer een nieuwe fase. Ik denk terug aan de laatste jaren van
mijn docentenleven. Bij elke nieuwe lichting studenten die begon aan de studie,kwam bij mij het besef dat ik hun afstuderen niet meer zou meemaken. Zij beginnen een studie-/werkleven, ik rond het af. Bij de weemoed, opgeroepen door dat besef, komt ook het gevoel van vrijheid. Nu kan ik doordeweeks naar musea, naar plaatsen gaan die ik al langere tijd op mijn wensenlijst heb staan. Weer talen gaan leren, historisch onderzoek doen. ’s Avonds naar het theater gaan of vrienden bezoeken die ik al te lang heb verwaarloosd door altijd aan het werk te zijn. Eindelijk verder gaan met mijn eerste boek en dat afronden. Maar ook kunnen toegeven aan de indolente kant van mijn aard. Zomaar op mijn zonnige balkon, op een bank in het park, op de stenen rand langs de Maasboulevard zitten en observeren wat langs komt. Het klinkt heel deftig, ‘indolent zijn’ terwijl het gewoon lekker luieren is. Als afkickende workaholic zoek ik nog vaak naar redenen voor niet-productief zijn. Luieren heeft nog een negatieve connotatie.
Ik ga er een positieve draai aangeven. Eindelijk een dag naar Arnhem gaan om Bronbeek te bezoeken. Naar de Waddeneilanden gaan. Na al de regen die is gevallen, zijn er nu volop paddenstoelen, dus gewapend met de paddenstoelengids, spiegeltje en fototoestel op zoek naar bijzondere exemplaren.
Ik realiseer mij dat ik gezond ben en vrij kan gaan en staan waar ik wil. Dat is veel leeftijdgenoten niet gegeven. Dus tel ik mijn zegeningen, pak mijn boeltje en ga op pad. Waarheen, dat zie ik nog wel.