Dit wil ik even kwijt.

De laatste week van augustus. De natuur is al aan het nazomeren. De bomen langs de singels en in de oudere buurten krijgen bruine en omkrullende bladeren. Binnen enige weken zullen weer lege bolsters en fel glimmende kastanjes de grond bedekken. Dan verschijnen weer mensen met grote kunststofzakken om walnoten, beukenoten en eikels te rapen. Vaak in gevaarlijke situaties omdat veel bomen direct langs provinciale wegen staan. Ik vind de natuur in april/mei erg mooi, zo groen wordt het de rest van het jaar niet meer. Steeds meer ga ik de herfstkleuren ook waarderen. De vele schakeringen bruin, geel en rood. Mensen die bramen plukken, noten rapen e.d. moeten wel oppassen. Volgens een meneer in bosgroene uitdossing mag er alleen geplukt en geraapt worden voor eigen gebruik. Dat wordt bepaald aan de grootte van het tasje, zakje of potje. Grotere hoeveelheden vallen onder stroperij en daar staat een boete of hechtenis op. Zo levert ieder een bijdrage aan de ordening van de samenleving.
Mensen zijn weer snel gewend aan de roosters en agenda’s van de school- en werkdagen.Ik heb daar nog last van. Ongemerkt leef ik nog vaak door tijdblokken zoals ook de roosters op school. Bijna zestig jaar zat dat in mijn systeem en nu is het de kunst om te ‘ontblokken’. En de klok als ondersteuning en niet als richtinggevend te gebruiken.
Ik ben ook bezig met de weertoestand in Texas, de tornado Harvey is bijna uitgeraasd maar de continue regenbuien maken grote gebieden slecht bereikbaar en voorlopig onbewoonbaar. De modderstromen in India en Afrika krijgen nauwelijks tijd en aandacht in de journaals en de kranten. Wonderlijk dat vergelijkbare natuurrampen worden gemeten in belangrijkheid naarmate het plaatsvindt in westers gebied of in het verre Afrika of Azië.
Ik hoopte en verwachtte dat de president van de VS zijn kans zou grijpen om te laten zien dat hij de bevolking wil helpen. Vooral ‘zijn Texas’. Maar hij ging met zijn familie, op overheidskosten, weer naar één van zijn resorts. En zijn tweets gingen over een boek dat hij had gelezen (jawel!) en dat hij in Missouri had gewonnen bij de verkiezingen (bijna een jaar geleden). Ik hoopte dat hij direct geld zou laten vrijmaken om de mensen in Texas te helpen. Maar ja, ik vraag teveel. De hele Trumpfamilie moet beveiligd worden en krijgt reisvergoeding uit de staatskas. Dan moet ik niet verwachten dat “America First” ook en vooral zou gelden voor de bevolking. Gelukkig woon ik niet in de VS en heb ik geen plannen om daarheen te gaan. Maar mijn hart gaat wel uit naar de bevolking die haard en huis kwijt is. Naar de bewoners van getroffen gebieden in Afrika, Azië en Texas.
De week is weer begonnen en ik ben het even kwijt.

Dit wil ik even kwijt.

Voor Rotterdam is de vakantie voorbij. Sinds gisteren rijden lijn 4 en 8 weer langs mijn huis, mooi op tijd voor de werkende en schoolgaande medemens.
De dag wordt begeleid door werkgeluiden, een muur die wordt gezandstraald, een elektrische zeis waarmee het veldje aan de overkant wordt ontdaan van wildgroei, piepende remmen van auto’s die onverwacht moeten stoppen voor overstekende kinderen. Brugklassers op de fiets, dicht bij elkaar rijdend, op weg naar die nog onbekende middelbare school. Het voordeel van gepensioneerd zijn is o.a. dat ik niet volgens mijn agenda moet leven al heb ik die nog wel steeds bij de hand.
Gisteren is het jongste kleinkind naar de basisschool gegaan, nu zitten alle vier op school. Weer een nieuwe fase. Ik denk terug aan de laatste jaren van
mijn docentenleven. Bij elke nieuwe lichting studenten die begon aan de studie,kwam bij mij het besef dat ik hun afstuderen niet meer zou meemaken. Zij beginnen een studie-/werkleven, ik rond het af. Bij de weemoed, opgeroepen door dat besef, komt ook het gevoel van vrijheid. Nu kan ik doordeweeks naar musea, naar plaatsen gaan die ik al langere tijd op mijn wensenlijst heb staan. Weer talen gaan leren, historisch onderzoek doen. ’s Avonds naar het theater gaan of vrienden bezoeken die ik al te lang heb verwaarloosd door altijd aan het werk te zijn. Eindelijk verder gaan met mijn eerste boek en dat afronden. Maar ook kunnen toegeven aan de indolente kant van mijn aard. Zomaar op mijn zonnige balkon, op een bank in het park, op de stenen rand langs de Maasboulevard zitten en observeren wat langs komt. Het klinkt heel deftig, ‘indolent zijn’ terwijl het gewoon lekker luieren is. Als afkickende workaholic zoek ik nog vaak naar redenen voor niet-productief zijn. Luieren heeft nog een negatieve connotatie.
Ik ga er een positieve draai aangeven. Eindelijk een dag naar Arnhem gaan om Bronbeek te bezoeken. Naar de Waddeneilanden gaan. Na al de regen die is gevallen, zijn er nu volop paddenstoelen, dus gewapend met de paddenstoelengids, spiegeltje en fototoestel op zoek naar bijzondere exemplaren.
Ik realiseer mij dat ik gezond ben en vrij kan gaan en staan waar ik wil. Dat is veel leeftijdgenoten niet gegeven. Dus tel ik mijn zegeningen, pak mijn boeltje en ga op pad. Waarheen, dat zie ik nog wel.

Dit wil ik even kwijt

Een overweging op 13 augustus 2017

Op deze lichtbewolkte zondagmorgen in Rotterdam, zit ik op mijn balkon en geniet van mijn koffie. En van de geluiden van de ontwakende stad.
Zo nu en dan passeert een auto. De bevoorradingsvrachtauto van de grootgrutter met de rode kleur en de witte letter D wordt uitgeladen door jongens die hiermee hun geld verdienen. Zodat de klant, ook op zondag, weer met volle boodschappentassen naar huis kan gaan. De Hildegardiskerk in het Oude Noorden roept met klokkenluiden haar kerkgangers op voor de dienst van tien uur. Langzaam wordt de lucht steeds grijzer met nog maar een enkel blauw plekje. Ik ben in een contemplatieve stemming, nog nadenkend over deoorlogstaal van twee kleuters in een volwassen lichaam en met de macht over massavernietigingswapens. Over de strijd gisteren in Charlottesville tussen ‘White Supramicy’-aanhangers en hun tegenstanders waarbij grof geweld wordt ingezet.
Dichter bij huis hebben we nog steeds geen regering. Nu wel twee breedlachende heren die hun lege boodschappen aan de verzamelde pers slijten.
De taxi’s voor de mindervalide bewoners van Humanitas rijden af en aan om hun klanten naar diverse bestemmingen te brengen.
De Vlaamse gaai die sinds een paar weken ook in Rotterdam-Noord verblijft, vliegt langs en zijn mooie verentooi licht op in de grijze lucht. Dit
kleine cadeau geeft weer kleur aan deze zondagmorgen in Rotterdam.
De weekendkranten liggen klaar. Nog even genieten van de rust op mijn balkon en van de, nu nog, schone straten.

Dit wil ik even kwijt

Mijn observatie van 30 juli 2017
Terwijl Rotterdam opdroogt van al de regen die afgelopen dagen is gevallen, in Deventer en Rotterdam vrouwen voetballen voor
een plaats in de halve finale EK 2017, kijk ik naar BBC2, waar World War One Remembered: Passchendaele, wordt uitgezonden. 100 jaar geleden
vond daar één van de vele, maanden durende gevechten plaats die honderdduizenden mannen- en jongenslevens kostte.De Menenpoort in Ieper
waar ik vaak was, ’s avonds om acht uur, voor de Last Post die sinds 1929 elke avond plaatsvindt. Tyne Cot, de grootste begraafplaats van het Gemenebest waar veel soldaten van verschillende nationaliteiten begraven liggen. Veel zonder naam, met de vermelding Unknown Soldier, Known unto God.
De gedenkmuren van Tyne Cot, de Menenpoort en de andere plekken in West-Vlaanderen en Noord-Frankrijk met al de namen van soldaten die hebben
gevochten voor ‘King and Country’, zijn gesneuveld en nooit meer gevonden. Indrukwekkende herinneringen, tragisch voor alle betrokkenen. Families die hun vader, zoon, broer, man, nooit meer hebben teruggezien.
Waarom de geschiedenis van ‘De Groote Oorlog’ één van mijn passies is? Ik weet het niet, kan er geen directe aanleiding voor noemen. Of het moet mijn belangstelling voor Sociale Geschiedenis zijn.
Zoals mijn toenemende belangstelling voor de ‘politionele acties in Nederlands-Indië wel te verklaren is. Omdat daar mijn oorsprong ligt hoewel ik daar nog nooit ben geweest. Mijn vader die als dienstplichtig soldaat in 1946 naar Indië ging, zich opgaf voor het KNIL ,op Java mijn moeder ontmoette en met haar trouwde.
De Groote Oorlog waardoor koninkrijken en keizerrijken tenonder gingen. Revoluties plaatsvonden in o.a. Rusland en Duitsland.
Maar door de oorlog vond ook de emancipatie van vrouwen en arbeiders plaats. Veel ontwikkelingen in de medische wetenschap zoals wondverzorging, operatiehygiëne, transplantatietechnieken en vervanging van ledematen vonden plaats tijdens en na de oorlog 1914-1918.
De politionele acties in Indonesië om te voorkomen dat ‘Ons Indië‘verloren zou gaan als kolonie van Nederland maar een emancipatie inhield voor de bevolking die eeuwenlang ten dienste moest staan voor de kolonisator.
Elke oorlog heeft haar eigen drama’s en slachtoffers. Maar kunnen we niet zonder oorlog?
Ooit wel, hoop ik. En tot die tijd blijven we gedenken.